-

Het verslag van de rosh: Eden Hodde

Op een bewuste dag in februaridag vertrokken bijna honderdveertig haboniemers in alle maten richting een voor de meeste nog onbekende bestemming. Er wilden zoveel chanichiem en madrichiem mee dat de bus propvol zat, en er uiteindelijk zelfs een paar met de trein moesten! Dat kon alleen maar betekenen dat het een uit-de-voegen-spetterend weekend zou worden. Als dappere chaloetsiem waagde de groep zich aan een geheimzinnig kampterrein, een tot nu toe nog onontdekte plek diep in het carnavalsgewoel (de arme Brabanders wisten zelf niet dat dat natuurlijk eigenlijk voor poeriem was). Na een zeer avontuurlijke reis (voor sommigen avontuurlijker dan voor anderen), kon het grote feest beginnen. Het weekend was zefs zo magisch dat er een constante soundtrack op de achtergrond speelde: statig galmde er de meest prachtige symfonieen uit een mysterieuze ruimte. Wie had ooit gedacht dat het studentenorkest ons helemaal naar Someren zou volgen om ons muzikaal te begeleiden (en matrassen te lenen)! Men zegt wel eens dat klassieke muziek een kalmerende werking heeft, maar ik denk dat we nu wel kunnen stellen dat dat op haboniemers geen effect heeft, en misschien zelfs het omgekeerde teweeg brengt? En dat was maar goed ook, want we hadden al onze energie nodig om voluit te kunnen kisjoeten, liedjes zingen, liedjes schrijven, toranoeten, protesteren (met prachtige zelfgemaakte spandoeken), leren en discussieren (over de joodse gemeenschap in Nederland, onder andere), en, uiteraard, uitbreken. Er ontstonden nieuwe vriendschappen. Er was een musical. Er was genoeg falafel. Er was teveel om op te noemen. Het Poeriemweekend werd volgens traditie afgesloten met een grote poeriemparty, met een heuse walvis als DJ! Moe maar zeer voldaan konden we de volgende dag aan de terugtocht beginnen, ons alvast verheugend op de volgende activiteit!