-

Het verslag van de rosh: Shai Bar Ephraim

De exacte datum weet ik niet meer, maar het was rond 15 september dat ik gevraagd werd om het Novemberweekend te roshen. Het mazkiroet, in de persoon van Danna, nam contact met mij op vanuit Israël (zij waren op chazon) en vroegen mij of ik mij even weer een maand lang intensief wilde inzette voor Haboniem-Dror. Ik hoefde niet lang na te denken, wie wil immers niet even echt de Baas Van Haboniem zijn.

Zelfs na twee jaar in het mazkiroet (en daarmee het samenwerken met meer dan tien rashiem) was dit toch een hele nieuwe enerverende ervaring.  Direct nadat het mazkiroet terugkwam uit Israël, sloeg ik college over om aanwezig te kunnen zijn in de vergadering om het een en ander door te spreken en afspraken met elkaar te maken. Zo moest bijvoorbeeld de opstelling gemaakt worden, inkopen (zowel keuken als CS) gedaan, de aanmeldingen van kinderen verwerkt, de madrichiem geholpen bij het maken van programma's, de bussen en busjes besteld en nog tal van andere klusjes die een dergelijke weekend tot een logistiek karweitje maken. Het was al vrij kortdag en we gingen daarom snel aan de slag. Na de madrichiemdag kwamen de madrichiemteams bij elkaar en begon het weekend langzaam vorm te krijgen.

De week voor het weekend is traditiegetrouw de meest stressvolle. Er moet dan ineens van alles worden geregeld waar je niet eerder op was gekomen. Zo hadden we op de dag dat het weekend begon even een mini-crisis. Die ochtend bleek dat de bus, die vanuit Amsterdam zou vertrekken, te weinig zitplaatsen bood voor de vele chanichiem en madrichiem die er opstapten. Gelukkig kon dat vlug geregeld worden en hadden we uiteindelijk een grotere bus. Doe daar alle files, lange busritten en pauzerende buschauffeurs bij en je hebt alle ingrediënten voor een hoop stress op de eerste avond. Dat was allemaal vergeten op het moment dat de chanichiem het kamphuis betraden. Twee uur te laat of niet, de aankomst van de chanichiem is altijd een prachtig gezicht.

Het weekend zelf verliep zeer voorspoedig. De JK madrichiem deden hun werk meer dan naar behoren, Tsevet Algemeen maakte prachtig high-tech programma en de keuken presteerde het om elke keer het eten tijdig te serveren. Een incident op zaterdagnacht na het nachtspel maakte het weekend toch nog een beetje spannend. Nadat twee individuen een openhaard hadden aangezet ging het brandalarm af en dat zorgde uiteraard voor veel opschudding.  Het was niet de schuld van de twee individuen, de kampbaas had mij namelijk eerder op de dag verteld dat de openhaarden naar wens gebruikt konden worden. Dat bleek bij dat  specifieke haard niet het geval te zijn, de schoorsteenmantel was namelijk dicht. Doordat er dus eigenlijk niets aan de hand was, maar het alarm wel ongeveer 20 min lang doorloeide ontstond er aanvankelijk veel verwarring over wat er nou precies gedaan moest worden. Toen duidelijke was dat het loos alarm was, gingen alle chanichiem terug naar hun kamers. Inmiddels was de brandweer gearriveerd (wel het vermelden waard dat de brandweer op tijd was afgebeld, dus de boete van €500 is bespaard), maar het alarm kon pas worden uitgezet toen de kampbaas er was omdat alleen hij wist hoe de centrale te beheren. Ik wil vanuit mijn stoel mijn complimenten geven aan de madrichiem die de chanichiem hebben weten te kalmeren ondanks het loeiende brandalarm. Zo goed, dat toen ik nog een rondje liep door het kamphuis nadat de brandweer en de kampbaas waren vertrokken, nagenoeg het hele kamp aan het slapen was. Ik heb zelfs menig kinderen wakker gemaakt toen ik de deur van hun kamer open maakte.

Ook de laatste dag verliep alles zeer vloeiend. Het schoonmaken begon om 11:00 en was een dikke twee uur laten zo goed als klaar. De wash (met dank aan JK6 en groene kleurstof) en het Hatikvah markeerden het eind aan een fantastisch en zeer geslaagd weekend. Om 15:20 vertrok het busje met de laatste dappere schoonmakers richting Moadon. Gelukkig, we waren nog op tijd voor Studio Sport!

Beste Haboniem-Dror! Toen ik achter dezelfde computer mijn stukje schreef voor het jaarverslag 5767 (om mij toen voor mijn jaar als mazkir te verantwoorden), zette ik in het stuk dat ik mij nog een aantal jaar zou inzetten voor deze beweging. Die belofte ben ik niet vergeten. Ik heb wel een gevoel gekregen dat ik met een gerust hart afscheid zal kunnen nemen. Haboniem is in goede, betrouwbaren handen. Aan alle Haboniemers de boodschap: Geef het door, Mi dor le dor, van generatie op generatie. Doe wat je denkt dat het beste is voor beweging, maar blijf altijd menselijk. Het beste besluit is niet altijd het juiste besluit. Wij kweken hier 'goede mensen'. Dat is de centrale boodschap die wij onze kinderen moeten proberen te geven.